Minnegudstenesta vart arrangert i samarbeid med MO-senteret i Øygarden kommune. Saman ønskte vi å skape eit trygt rom for minne, sorg, kjærleik og håp. Og for å vise at vi som fellesskap ønskjer å stå saman med menneske som er råka av rus, anten det er gjennom eigne erfaringar eller som pårørande.
Det vart ei sterk og minnerik stund, fylt med både sorg, kjærleik, musikk og håp. Vi fekk høyre ein eigenkomponert song, skriven og framført med eit personleg og sterkt uttrykk. Musikken sette ord på noko som ofte er vanskeleg å seie med ord åleine.
Vi fekk også lytte til ei mamma som delte historia si om sonen sin, som døydde av ein overdose. Med openheit og kjærleik fortalde ho om eit liv som betydde så mykje, og om eit sakn som aldri heilt forsvinn. Det var vondt å høyre, men også sterkt å få ta del i minna hennar og kjærleiken ho bar på.
Diakoniarbeidaren vår las også ein tekst skriven av ein ung ven om livet med rus. Orda gav oss eit innblikk i ein verkelegheit mange ber på, og minna oss om at bak rus, avhengnad og vanskelege livssituasjonar finst det alltid eit menneske. Eit menneske med draumar, håp, relasjonar og ei historie som fortener å bli sett.
Etter minnegudstenesta heldt fellesskapet fram i kyrkjelydssalen. Rundt borda fekk vi dele eit måltid, prate saman og vere saman. Nokon delte minne og historier, andre fann kanskje berre ein stille plass i fellesskapet. Det vart ei viktig påminning om kor mykje det betyr å ha nokon å kome saman med, og at ingen skal måtte bere sorga eller livet åleine.
For Overdosedagen handlar ikkje berre om dei vi har mista. Den handlar også om dei som framleis er her.
Vi skal vere her for dei som framleis kjempar kampen mot rus. For dei som kvar dag prøver å finne ein veg vidare, kanskje med små steg, tilbakefall, motgang og nye forsøk. Vi skal vere her for pårørande. For foreldre, sysken, barn, vener og andre som ber på uro, håp, kjærleik og kanskje også ei stor sorg.
Og vi skal vere her for dei som har kome seg ut av rus, men som opplever at vegen vidare ikkje alltid er enkel. For nokon kan det å bli rusfri også innebere å møte sorga over alt som gjekk tapt, og over livet som ikkje vart slik ein ein gong hadde sett for seg. Det kan vere sorg over relasjonar, moglegheiter, år som forsvann, eller draumar som måtte leggjast bort. Også denne sorga treng eit rom. Også desse menneska treng å bli sett og møtte med varme.
Overdosedagen handlar om meir enn tal og statistikk. Den handlar om menneske. Om søner og døtrer, mødrer og fedrar, vener og kjærastar. Om liv som vart avslutta altfor tidleg, men også om liv som framleis blir levde. Og om menneske som treng at nokon står saman med dei.
Denne dagen fekk vi minnast. Vi fekk sørgje. Vi fekk dele. Vi fekk ete saman, lytte til kvarandre og vere eit fellesskap. Og vi fekk håpe.
For kjærleiken forsvinn ikkje når eit menneske døyr. Han lever vidare i minna, i historiene, i musikken og i menneska som framleis ber dei med seg.
Og håpet finst også i dei som framleis kjempar. I den som vågar å prøve éin gong til. I den som har funne vegen ut. I den som står ved sida av og aldri sluttar å håpe. Og i fellesskapet som seier:
Du treng ikkje stå åleine. Vi er her.
Gjennom samarbeidet mellom Fjell kyrkje og MO-senteret i Øygarden kommune ønskjer vi å halde fram med å skape slike møteplassar. Stader der det er rom for heile mennesket, for både glede og sorg, for livets vanskelege historier og for håpet om ein ny dag.
Må vi halde fram med å sjå kvarandre. Møte kvarandre med varme og utan fordømming. Ha plass til både sorga, kjærleiken og håpet. Og aldri slutte å tru på at menneske kan finne nye vegar, og at alle liv har verdi!
Takk til alle som var med på å gjere denne minnegudstenesta til ei så sterk og meiningsfull stund.
